"Eén van mijn mooiste voetbalherinneringen." Etienne Vangaever over de stadsderby in '53.

12.06.2018

Etienne Vangaever, sinds jaar en dag een trouwe supporter van onze Ratjes, blikt nostalgisch terug op de confrontaties met de Gantoise in het jaar ‘52-‘53: “het is vooral de mooie 3-0 overwinning in de terugronde waar jaren nadien nog over werd gesproken. Voor mij blijft het één van m’n mooiste voetbalherinneringen. Ik was toen 15 jaar, ons Emmanuel Hielstadion was helemaal volgelopen, ik schat dat er zo’n 14 000 toeschouwers waren, het ging gelijk op tot aan de rust en toch konden we na de rust nog drie keer scoren via Ward Tierens, Staf Leukemans en Raoul Rixhon. Dat was echt een ongeziene euforie!" 

"Tierens was toen onze topschutter van de ploeg, hij was overgekocht van K. Boom FC. Het was trouwens één van de broers Erroelen die het bestuur had getipt om hem te transfereren, want dat was de enige speler waar hij als verdediger zoveel werk mee heeft gehad. Die terugmatch was bovendien van levensbelang voor Racing, want we stonden toen op de derdelaatste plaats. We moesten dus echt punten pakken. Al heeft die onverwachte 3-0 overwinning ons uiteindelijk niet geholpen, want we zijn uiteindelijk toch gedegradeerd dat seizoen. Maar we hebben de punten toen zeker niet cadeau gekregen, het was een verdiende overwinning. KAA Gent speelde toen met onder andere Maurice Berloo, André Pérot, Etienne Chaves én…Richard Orlans natuurlijk! Die matchen waren altijd iets speciaal. In de heenronde hadden we nipt verloren, met 1-0. Door een ongelukkige owngoal van onze rechtsachter, Impens, onze ‘coiffeur’.  

“Mijn vader was geen voetballiefhebber, maar gelukkig mocht ik altijd samen met mijn nonkel naar de match gaan kijken. Op verplaatsing waren we altijd met zeven of acht bussen. En vanaf m’n twaalfde heb ik ook zelf bij de Racing gespeeld, tot bij de provinciale junioren. In ’58 kon ik naar de rijkswacht en toen heb ik het voetbal moeten opgeven, maar ik ben wel altijd supporter gebleven. In het begin van de jaren vijftig hadden we echt een goeie ploeg: Figeys, Weyns en de broers Erroelen en Mertens waren allemaal overgekomen van RSC Anderlecht, want die waren betrokken in de ruil met onze sterspeler, Marcel De Corte. Nadien zijn we weg verder weggezakt, maar ik ben altijd op post gebleven. Eens Racing, altijd Racing. Ik vind het wel leuk dat we nog een keer tegen elkaar spelen. Eigenlijk is dat een traditie die niet mag verloren gaan en die we nieuw leven moeten inblazen.”