“Ik blijf eeuwig supporter”

22.11.2018

Wie Etienne leerde kennen, leerde hem op korte tijd ook waarderen: om zijn kordate aanpak, om zijn recht-toe-recht-aan stijl, om zijn stiptheid en nauwkeurigheid maar vooral om zijn ongelooflijke kennis van het bondsreglement dat niet zelden een vat vol interpretaties en concepties is. Tijdens vele vergaderingen binnen en buiten de club belichaamde Etienne Racing Gent, in woord en daad. Wie zich daarbij onvertogen uitliet over de Ratjes kon een stevige repliek verwachten.

Officieel heeft Etienne de fakkel als Gerechtigd Correspondent al doorgegeven aan zijn opvolger Luc Coene maar als verantwoordelijke huisvader laat hij zijn kind nog niet helemaal los. Tot het eind van dit seizoen helpt hij waar nodig, achter de schermen, om het dan zijn eigen weg te laten gaan. En daarna vooral te genieten van een stukje levenswerk.

“Eigenlijk ben ik al ruim 41 jaar aan de Rassing verbonden”, steekt hij van wal. “Mijn zoon Pascal speelde als 8-jarige bij de jeugd en pa was uiteraard altijd terug te vinden langs de kant van het veld. Technisch was hij geen uitblinker maar vooral zijn inzet en doorzettingsvermogen zorgden er voor dat Pascal toch tot en met de reserven aan wit-zwart verbonden bleef. Op een dag kreeg hij de vraag of hij jeugdtrainer wou worden, een uitdaging waar hij graag op inging. En omdat een ploegje ook een afgevaardigde nodig heeft én de zoon een handje te helpen, was ik al snel bereid die functie waar te nemen. Oorspronkelijk was het idee dat ik dat slechts voor een bepaalde periode zou doen maar dat tijdelijke heeft uiteindelijk ruim 30 jaar geduurd.”

Belangrijkste persoon

Meer nog, Etienne groeide zelfs uit tot de belangrijkste man van Racing. Bij de Koninklijke Belgische Voetbalbond (KBVB) is immers maar één persoon die rechtsgeldigheid heeft namens een club en dat is de Gerechtigd Correspondent. Met zijn handtekening valt of staat een beslissing die verstrekkende gevolgen kan hebben. “Laat nu net die handtekening onderwerp van discussie zijn geweest bij mijn aanstelling”, zegt Etienne lachend. “Na eerst een tijdje als jeugdsecretaris te hebben gewerkt, kreeg ik de vraag van toenmalig voorzitter Henri Vanderdussen om een rol als GC waar te nemen. Ik ging akkoord op één voorwaarde: dat ik ook de officiële handtekening kreeg die op dat ogenblik bij hem berustte. Het heeft wel eventjes geduurd maar Henri stemde dan toch toe. Vanaf 8 september 1992 tot 12 oktober van dit jaar stond ik in de annalen van de KBVB geboekstaafd als de GC van Racing Gent. Ik heb mijn functie altijd met veel precisie waargenomen. Kon ook niet anders want een foutje kon zowel voor de club als een speler een wereld van verschil maken. Administratief niet in orde zijn leidde bijvoorbeeld tot serieuze boetes, gele of rode kaarten uit het oog verliezen zorgde ervoor dat een speler ten onrechte werd opgesteld. Gelukkig ben ik van dergelijke voorvallen gespaard gebleven.”

Al is er toch één akkefietje dat niet onbesproken mag blijven. “Ik herinner het mij nog heel goed”, zegt Etienne breed lachend. “Voorzitter Vanderdussen had de gewoonte altijd achter het doel te staan dat zijn zoon als jeugdkeeper verdedigde. En hoe meer en hoe luider pa begon te roepen, hoe zenuwachtiger dat manneke werd. Op een keer was ik het hartsgrondig beu. Ik ging naar de voorzitter en beval hem onmiddellijk weg te gaan achter het doel met de melding dat het bondsreglement op dat vlak heel duidelijk was: niemand mocht achter de goal staan om te supporteren. Henri keek vreemd op maar verliet toch zijn plaats. Na afloop van de wedstrijd nam hij me even apart met de vraag om voor hem dat eigenaardige reglement even op te diepen en hem te bezorgen. Toen hij 14 dagen later nog geen antwoord had op zijn vraag was het voor hem duidelijk. Etienne, zei hij. Ge hebt me bij mijn pietje hé. Dat reglement bestaat niet. Hij had gelijk maar het resultaat was dat zijn zoon wel veel meer ontspannen in doel stond.”

Respect

In al die jaren heeft Etienne heel wat mensen de revue zien passeren. Sommigen zijn nog slechts een vluchtige herinnering, anderen hebben een onuitwisbare indruk nagelaten. Oud-spelers als Floreal en De Zutter, Jules en Tsjeef Dupondt zitten vast in het geheugen. Ook enkele compagnon de route als Luc Martens, de huidige jeugdsecretaris, en Eddy Haegeman, één van de afgevaardigden bij de U 14-ploeg, mogen op eeuwige erkenning van Etienne rekenen. Maar bovenal zijn er twee mensen met wie Etienne een speciale band heeft. “Luc Pennoit, de voorzitter van de club, en Marc De Clerck, onze vroegere manager. Samen met zijn broer Marc zorgt Luc ervoor dat Racing Gent vandaag de dag nog altijd bestaat. Vooral op financieel vlak dan want het voetbal is door de jaren steeds meer een business geworden waarin de taal van het geld de boventoon voert. Met Marc heb ik vele jaren uitstekend samen gewerkt. We gelijken qua karakter een beetje op elkaar: roepen en tieren soms ondersteund door een godver maar nooit rancuneus en altijd ten dienste van de club.”

“Ach, als ik al die jaren bij Racing overschouw, komt toch altijd het positieve bovendrijven. We hebben tegenslagen gekend op sportief vlak maar we zijn altijd opnieuw boven water gekomen. Wie mij nu vraagt of deze club over 20 jaar nog bestaat, antwoord ik eerlijk: ik weet het niet. Ik vrees er een beetje voor want het voetballandschap verandert geweldig snel. Maar één ding is zeker: zo lang Racing actief is, blijf ik supporter.”

Etienne wordt nu zaterdag om 17:00 uur gehuldigd op zijn KRC Gent. Aansluitend is er de Prefoot voor de wedstrijd tegen Sint Eloois-Winkel.